پارت اخراج

📍 پارت ۱: اخراج
📍 ژانر: مافیایی، عاشقانه، درام شهری
📍 حس غالب: «منو حذف کردی؟ باشه. ولی من برمی‌گردم، جوری که یادت نمونه کی اخراج شد.»

بارون داشت می‌بارید. نه اونجوری که آدم بخواد چترشو باز کنه—اونجوری که فقط هوا سنگین بشه، صداها خفه، دل آدم یه‌جوری.

من وارد ساختمون شدم. همون برج لعنتی که همه‌ش شیشه‌ست. همه نگاهم کردن، ولی کسی چیزی نگفت. چون می‌دونستن امروز یه‌چیزی قراره تموم بشه.

طبقه‌ی ۴۲. در باز بود. جونگکوک پشت میز نشسته بود. کت مشکی، موهای کمی خیس، اون نگاه سردش که انگار همه‌چیو می‌دونه.

«تو اخراجی.»

همین. نه مقدمه، نه توضیح. فقط یه جمله. یه ضربه.

من یه لحظه فقط نگاش کردم. بعد لبخند زدم. نه از روی شادی—از روی اینکه فهمیدم چی تو ذهنشه.
«چون زیادی واقعی بودم؟ چون نمی‌تونستی منو کنترل کنی؟»

اون بلند شد. اومد نزدیک. فاصله‌مون فقط یه نفس بود.
«تو زیادی خطرناکی. برای من، برای اینجا، برای خودت.»

پرونده‌م روی میز بود. مهر قرمز. امضا شده. اخراج.

من برگشتم. در رو باز کردم. ولی قبل رفتن، آروم گفتم:
«باشه. ولی من حذف نمی‌شم. من برمی‌گردم. نه برای کار. برای جواب.»

در بسته شد. و اون، برای اولین بار، یه لحظه مکث کرد. یه لحظه فقط.