بردی از یادم ، دادی بر بادم ، با یادت شادم

بردی از یادم ، دادی بر بادم ، با یادت شادم
دل به تو دادم ، در دام افتادم ، از غم آزادم
دل به تو دادم فتادم به بند
ای گُل بر اشک خونینم نخند
سوزم از سوز ِ نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز..

چه شد آنهمه پیمان که از آن لب خندان
بشنیدم و هرگز خبری نشد از آن
کی آیی به برم ، ای شمع سحرم
در بزمم نفسی ، بنشین تاج سرم ، تا از جان گذرم

پا به سرم نه جان به تنم ده
چون به سر آمد عمر ِ بی ثمرم

نشسته بر دل غبار غم
زآنکه من در دیار غم
گشته ام غمگسار غم
امید اهل وفا تویی
رفته راه خطا تویی
آفت جان ما تویی

بردی از یادم ، دادی بر بادم ، با یادت شادم
دل به تو دادم ، در دام افتادم ، از غم آزادم
دل به تو دادم افتادم به بند
ای گُل بر اشک خونینم نخند
سوزم از سوز ِ نگاهت هنوز
چشم من باشد به راهت هنوز