یک عصر دل انگیز

یک عصر دل انگیز
در ایوان پر از گل وآب پاشی شده
روی صندلی های چوبی قدیمی
همراه با صدای قژ قژشان و آواز قناری ها
تو با چایی در دست و
وبا آن لبخند جذابت خیره شده ای
به گلی که لا به لای موهای بافته جا خوش کرده
چایم را بدون قند می خورم
بس که شیرین است لبخندت
حرفهایت به دلم می نشینند
آرامش دارند
مثل نشستن دانه های برف بر دل زمین
همانقدر لطیف
همانقدر آرام ...