شمع ندانست که افروخته بود

شمع ندانست که افروخته بود
پرِ پروانه ندانست چرا سوخته بود

صحبتِ شمع و گل و بلبل و پروانه به صبح
قصه ای تلخ ، که شب بر تن او دوخته بود

همه جا بلبل سر مست به دنبال هوا
بی هوایی چه هوایی به دل اندوخته بود

چهره ی خسته ی پروانه ز راهی بیراه
بستگی چهره او را چه برافروخته بود

گل که احساسِ عجیبی به دلش پر آتش
به گمانم دل او مثل دلم سوخته بود