یڪ نفـــر هـست ڪه لب وا بڪند می میــــرم

یڪ نفـــر هـست ڪه لب وا بڪند می میــــرم

خنده ی معـــجزه آسا بڪند می میرم

در ڪنارش بخدا حـــس عجیبی دارم

بوسه موڪول به فردا بڪند می میرم

جان من بسته به هر موی سیاهش شده است

تـــاری از زلف، هــــویدا بڪند می میرم

دلخـــوشم از همه عالم به نـــگاهش اما

اگر ایـــن مســـئله حاشا بڪند میمـــیرم

مثـــل آن شــعله ڪه از بـــارش باران مرده

صـــورتم را اگـــر او ، ها بڪند می میرم

رفتنـــش آخـــر دنیاست خودش میــــداند

با ڪسی غیر خــودم تا بڪند میمیرم

دوست دارم همه ی عمر ڪنارم باشد

"ڪفش رفتن اگر او پا بڪند میمیرم"