نا آشنا ...

نا آشنا ...


باز هم قلبی به پایم اوفتاد
باز هم چشمی به رویم خیره شده
باز هم در گیر و دار یک نبرد
عشق من بر قلب سردی چیره شد

باز هم از چشمه لب های من
تشنه ای سیراب شد ، سیراب شد
باز هم در بستر آغوش من
رهروی در خواب شد ، در خواب شد


بر دو چشمش دیده میدوزم به ناز
خود نمی دانم چه می جویم در او
عاشقی دیوانه میخواهم که زود
بگذرد از جاه و مال و آبرو

او شراب بوسه می خواهد ز من
من چه گویم قلب پر امید را
او به فکر لذت و غافل که من
طالبم آن لذت جاوید را

من صفای عشق می خواهم از او
تا فدا سازم وجود خویش را
او تنی می خواهد از من آتشین
تا بسوزاند در او تشویش را

او به من می گوید ای آغوش گرم
مست نازم کن ، که من دیوانه ام
من به او‌ می گویم ای نا آشنا
بگذر از من ، من ترا بیگانه ام

آه از این دل ، آه از این جام امید
عاقبت بشکست و کس رازش را نخواند
چنگ شد در دست هر بیگانه ای
ای دریغا ، کس به آوازش نخواند

** فروغ فرخزاد **