و گاهی به آسمان که خیره می‌شوم،به تمام آنچه گذراندم فکر م

و گاهی به آسمان که خیره می‌شوم،به تمام آنچه گذراندم فکر می‌کنم،و گاهی در حسرتِ آنچه هنوز تماما بدست نیاورده بودم و از دست دادم میمانم،و گاهی هم در شگفتی آنچه که به من قوی بودن را یاد داد،راستش را بخواهید زندگی را با هر سختی و غم فراوانی که دارد دوست دارم،دوستش دارم چون در آن روزهایی عزیزترین آدم های زندگیم را در آغوش گرفتم،شکوفه‌هایی که به زیبایی از درختی روییده بودند را دیدم،غروب و طلوعی که پس از تاریکی بود را دیدم،و آنچه مرا نگه داشت و روبروی غم رویید،شادیِ چیزهای کوچکی بود که تجربه کرده بودم.