باور کن...

باور کن...
آن قدر ها هم سخت نیست فهمیدن اینکه بعضی ها می آیند که
نمانند...
نباشند...
نبینند...
و تو...
اگر تمامی دنیا را هم حتی به پایشان بریزی
آنها تمامی بهانه های دنیا را جمع می کنند
تا از بین آنها بهانه ای پیدا کنند
که بروند...
دور شوند...
که نمانند اصلا...
پس به دلت بسپار...
وقتی از خستگی های روزگار پناه بردی به هر کسی لااقل خوب فکر کن ببین از سر علاقه آمده یا از سر...!
تا دنیایت پر نشود از دوست داشتن های پر بغض که دمار از روزگارت در آورد...