کپشن رو نخونید

کپشن رو نخونید
صرفا برای خالی کردن خودمه



برعکس بقیه ی بچه ها دوست دارم مامانم بره
دوست دارم بابام بره
دوست دارم خانواده نداشته باشم
خسته شدم از حرفاشون
این دونفر ۷ ساله طلاق گرفتن
و من بین این دونفر موندم
خیلی عالیه
اصن حالم عالیه
اصلا از خواهرم متنفر نیستم
اصلا از خودم متنفر نیستم
ای کاش متنفر نبودم
حداقل
ای کاش حداقل خودمو دوست داشتم
ای کاش از نظر بقیه سرد و یا خشک نبودم
ای کاش هر سال مدرسم جا به جا نمیشد
ای کاش به دنیا نمیومدم
ای کاش تو ی این خانواده نبودم
مگه من از این دنیا چی خواستم؟
چرا مامانم سادیسمیه
چرا بابام افسردگی داره
چرا بایر توی این خانواده زندگی کنم؟
چرا تو مدرسه به خاطر اسمم قدم و خیلی چیزای دیگه مسخرم میکنن؟
چرا به خاطر صدام که نازکه اذیتم میکنن؟
چرا بهم میگن تو همش نفستو حبس میکنی
درصورتی که من نمیتونم غذا بخورم
چرا مگه چیکار کردم ؟
همه پیشم حرف زدن
همه پیشم درد و دل کردن
اما دیگه نمیخوام
دیگه نمیخوام درک کنم
چون کم حرف شدم افسرده نیستم لعنتی
چون انیمه میبینم بچه نیستم عوضی
چون کیپاپ رو دوست دارم بچه سال نیستم
چون کیدراما میبینم خر نیستم
چون دوست دارم برای خودم وقت بزارم خود خواه نیستم
چون دلم میخواد همین الان از پشت بودم بپرم پایین روبیکایی نیستم
چون تاحالا عاشق کسی نشدم احمق نیستم
چون از خانوادم متنفرم دنبال توجه نیستم
چرا همیشه انتخاب دومم؟
چرا همش دارم به مردن فکر میکنم؟
چرا خود واقعیم بر نمیگرده ؟
یعنی اون دختر کوچولوی تو ی قلبم مرده ؟
چرا دیگه از هیچی خوشم نمیاد
چرا هیچ حسی نه به الان به گذشته نه به آیندم ندارم ؟
هعییییی
چرا انقدر احمقم ؟




آخيش خالی شدم🌚🤌