گاهی؛

گاهی؛
گاهی که نه، اغلب ما آدم ها فقط دنبال تبرئه کردن خودمان هستیم،
که فقط بگوییم تقصیر ما نبوده، ما کوتاهی نکرده ایم، تقصیر دیگری است
مسعولیت کارهایمان را به عهده نمیگیریم و فرار می کنیم از پذیرفتنشان،
برای ما فقط مهم است که سرزنش نشویم، نه آنکه از اشتباهاتمان درس بگیریم و دیگر آن را تکرار نکنیم؛
و برای همین است که مدام اتفاقات تکرار می شوند،
مانند چرخه ای تکراری از روز های پوچ که فقط جزئیاتِ ناچیز آن هر بار تغییر می کنند؛
و تا زمانی که اشتباهاتمان را نپذیریم، درس نگیریم و تقصیر ها را گردن نگیریم،
همین آش است و همین کاسه!