پنجره را به پهنای جهان می گشایم:

پنجره را به پهنای جهان می گشایم:
جاده تهی است.درخت گرانبار شب است.
ساقه نمی لرزد,اب از رفتن خسته است:تو نیستی نوسان نیست.
تو نیستی,و تپیدن گردابی است.
تو نیستی,و غریو رود ها گویا نیست,و دره ها ناخواناست.