ﺍﯼ ﻟﺒﺖ ﺑﺎﺩﻩﻓﺮﻭﺵ ﻭ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﺎﺩﻩﭘﺮﺳﺖ

ﺍﯼ ﻟﺒﺖ ﺑﺎﺩﻩﻓﺮﻭﺵ ﻭ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺑﺎﺩﻩﭘﺮﺳﺖ
ﺟﺎﻧﻢ ﺍﺯ ﺟﺎﻡ ﻣﯽ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﻣﺴﺖ
ﺗﻨﻢ ﺍﺯ ﻣﻬﺮ ﺭﺧﺖ ﻣﻮﺋﯽ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻮﺋﯽ ﮐﻢ
ﺻﺪ ﮔﺮﻩ ﺩﺭ ﺧﻢ ﻫﺮ ﻣﻮﯾﺖ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺋﯽ ﺷﺴﺖ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﻧﻮ ﺍﻧﮕﺸﺖﻧﻤﺎ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻫﻤﭽﻮ ﺍﺑﺮﻭﯼ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﺩﻩﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﭘﯿﻮﺳﺖ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻣﺴﺖ ﺑﯿﻔﺘﺪ ﭼﻮ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﺎﻏﺮ ﻋﺸﻖ
ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﯿﺨﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﺎﻡ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮ ﻣﭙﻨﺪﺍﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺧﺒﺮﻡ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ
ﯾﺎ ﺩﻟﻢ ﺑﺴﺘﻪٔ ﺑﻨﺪ ﮐﻤﺮﺕ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺗﻨﮕﻢ ﺯﺩﻩﺋﯽ ﺧﯿﻤﻪٔ ﺍﻧﺲ
ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻧﺒﻮﺩ ﺟﺰ ﺗﻮ ﺩﺭﻭ ﺟﺎﯼ ﻧﺸﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﺷﺮﺍﺑﺴﺖ ﻭ ﻣﺮﺍ ﮐﺎﺭ ﺧﺮﺍﺏ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺩﻩ ﺑﺪﺳﺘﺴﺖ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﭼﻮ ﺑﺪﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺯﻟﻒ ﮐﮋﺕ ﺑﺸﮑﺴﺘﻨﺪ
ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﺩﻝ ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﻐﺎﯾﺖ ﺑﺸﮑﺴﺖ
ﮐﺎﺭ ﯾﺎﻗﻮﺕ ﺗﻮ ﺗﺎ ﺑﺎﺩﻩ ﻓﺮﻭﺷﯽ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺑﺨﻮﺍﺟﻮ ﮐﻪ ﻣﺸﻮ ﺑﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺖ

ﺧﻮﺍﺟﻮﯼ ﮐﺮﻣﺎﻧﯽ