ﮔﺎهی ﻭﻗﺖ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﺮ بی ﺣﻮصلگی ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻛﺎﻧﺘﻜﺖ ﻟﻴﺴﺖ ﻣﻮﺑﺎﻳﻠﻢ م

ﮔﺎهی ﻭﻗﺖ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﺮ بی ﺣﻮصلگی ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻍ ﻛﺎﻧﺘﻜﺖ ﻟﻴﺴﺖ ﻣﻮﺑﺎﻳﻠﻢ می ﺭﻭﻡ . ﺩﻗﺎﻳﻖ ﺯﻳﺎﺩی ﻛﻪ نمی ﺩﺍﻧﻢ ﻃﻮﻝ ﻣﺪﺗﺶ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ می ﻛﺸﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ ، ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﻻ ﻭ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﺮﺩﻥ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﺎی ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻴﻢ می ﺷﻮﻡ . ﺑﻪ ﻫﺮ اسمی ﻛﻪ می ﺭﺳﻢ ﺑﺮﺍی ﺩﻗﺎیقی ﺧﻴﺮﻩ میﺷﻮﻡ ﻭ ﺗﺼﺎﻭﻳﺮی ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻢ ﺍﻳﺠﺎﺩ می ﺷﻮﺩ . بعضی ﻫﺎ ﺭﺍ نمی ﺷﻨﺎﺳﻢ . ﻣﺜﻠﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺗﻠﻔﻦ ﺩﻛﺘﺮ ﺍﺭﺗﻮﭘﺪی ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ ﺩﻭستی ﻣﻌﺮفی ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﺮخی ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺑﻪ ﺍﺳﻤﺸﺎﻥ می ﺭﺳﻢ نمی ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺍﺳﺎﻣﻴﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻛﻨﻢ . ﺑﺎ بعضی ﻫﺎ ﻣﺪﺕ ﻫﺎی ﻣﺪﻳﺪی ﺍﺳﺖ ﻛﻪ حتا ﻳﻚ ﺳﻼﻡ ﻋﻠﻴﻚ ﺧﺸﻚ ﻭ ﺧﺎلی ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻡ . بعضی ﻫﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎنی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻤﺎﺭﻩ ی ﻗﺪیمی ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ . ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎﺯی ﻛﺎﻧﺘﻜﺖ ﮔﺮﺩی ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ می ﻛﻨﻢ ، ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ کسی میﮔﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﮔﭗ ﻭ ﮔﻔﺘﮕﻮیی ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ . ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺍﻡ ﺳﺮ ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ . ﮔﺎهی ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺭفیقی می ﺭﺳﻢ . ﺩﻟﻢ می ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻡ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﻨﻢ . ﺍﻣﺎ کمی ﺩﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﺗﺄﻣﻞ می ﻛﻨﻢ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ میﺷﻮﻡ . ﺧﻮﺑﻴﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺍﻡ ﺳﺮ ﺟﺎﻳﺶ می ﺁﻳﺪ. بی ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ تلفنی ﺑﺎ ﺭفیقی ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ