ای شمیم برگ و بارت جاودان

ای شمیم برگ و بارت جاودان
مریمی ها در قدومت گلفشان


تا که تو گلواژه ای از مریمی   
روی گلبرگ نجابت شبنمی    


آنچه اینجا وصف ما از مریم است
گرچه بسیاراست امااین کم است


مریم است آنکس که دل را میبرد
جان به سودای کلامش می خرد


 مریمی ها شیوه شان دلداری است
آسمان ها  در هواشان جاری است


بسکه مریمهای ما دل زنده اند
تا خدای کهکشان پوینده اند


با نسیمی تا مطرا می شوند
در حبوط عشق معنا می شوند


بسکه شعر وصفشان بی انتهاست
وصفشان توصیف اوصاف خداست


در زلال  مریمی ها یاس نیست
در قیاس مریمی الماس نیست


هر که وصف مریمی سرمیدهد
شعرهایش بوی مادر میدهد


مریمی ها از هوای ساحلند
مریمی ها تا ابد اهل دلند


باد  نقد مریمم   این شعر من
نازنین گلواژه ی  خوب وطن


بسکه مریمها ز گل پر مایه اند
در حقیقت با خدا همسایه اند


حسین دلجووو

تقدیم به تک تک گل مریمی های وطنم...