ﺍﺯ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ،
ﺍﺯ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ،
ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻣﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺁﺷﻴﺎﻥ ﮐﻨﻢ،
ﺍﻣٌﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻧﻮﺷﻴﺪﻡ،
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺗﻦ ﻫﺎﯼ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺍﻃﺮﺍﻓﺖ،
ﺟﺎﻳﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺷﻴﺎﻧﻢ ﻳﺎ ﺣﺘﯽ ﻧﻔﺴﯽ ﻧﺸﺴﺘﻦ.
ﺷﺮﻣﺴﺎﺭ ﺳﺮﻫﺎﯼ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﻳﺖ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻢ...
ﻋﻠﯽ ﺻﺎﻟﺤﯽ ﺑﺎﻓﻘﯽ
ﺑﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻣﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺷﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﺁﺷﻴﺎﻥ ﮐﻨﻢ،
ﺍﻣٌﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯼ ﻧﻮﺷﻴﺪﻡ،
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺗﻦ ﻫﺎﯼ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺍﻃﺮﺍﻓﺖ،
ﺟﺎﻳﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺷﻴﺎﻧﻢ ﻳﺎ ﺣﺘﯽ ﻧﻔﺴﯽ ﻧﺸﺴﺘﻦ.
ﺷﺮﻣﺴﺎﺭ ﺳﺮﻫﺎﯼ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﻳﺖ،
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻢ...
ﻋﻠﯽ ﺻﺎﻟﺤﯽ ﺑﺎﻓﻘﯽ
- ۳۶۹
- ۱۹ مرداد ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط