آدم‌های امن، همان‌هایی هستند که همه چیز می‌توانی بهشان بگ

آدم‌های امن، همان‌هایی هستند که همه چیز می‌توانی بهشان بگویی.
اینها تا لباسی تازه تنت ببینند نمی‌پرسند از کدام مغازه خریدی؟
مارکش چیه؟ چند خریدی؟
می‌گویند چقدر قشنگه، بهت میاد، من عاشق این رنگ لباسم.
از سفر که برگردی نمی‌پرسند کجا رفتی؟ با کی و چرا رفتی؟
اسم هتلش چیه؟ چه‌قدر هزینه کردی؟
می‌گویند خوش گذشت؟ سرحال شدی؟

ماشین تازه بخری، نمی‌پرسند صفراست یا کار کرده؟
از کجا خریدی؟ نقد یا قسطی؟ چند خریدی؟
می‌گویند راحتی باهاش؟
خوبی این ماشین اینه که مصرفش پایینه.

گوشی موبایل بخری نمی‌پرسند از علاء‌الدین خریدی یا پایتخت؟
چند خریدی؟
می‌گویند این گوشی‌ کیفیت تصویرش بالاست.
دانشگاه قبول شوی، نمی‌پرسند کدام دانشگاه؟
شهریه‌اش چه قدره؟ وای چقدر دوره!
می‌گویند چه رشته‌ای؟ به سلامتی..
این رشته بازار کار خوبی دارد اگر تلاش کنی.

مشغول کاری تازه‌ شوی، نمی‌پرسند حقوقت چه قدره؟
اسم شرکتش چیه؟ جایش کجاست؟
می‌گویند شغلت را دوست داری؟ صاحبکارت یا همکارهایت
آدم‌های خوبی هستند؟ می‌گویند این‌جور شغل‌ها جای پیشرفت دارد.
کسانی که فقط خود خود خودت هستی که براشون مهمی.
زندگیت سرشار از دوستان امن.