ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ !

ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ !

ﺧﺸﮏ ﺍﺳﺖ ﮔﻠﻮﯼ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﯼ !

ﺍﺯ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ؟

از ﻋﺸﻖ

اﺯ ﺍﻣﯿﺪ .امیدی که هرگز به باورتبدیل نشد

اﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺭ از خودم می گذرد

ﺍﺯ ﭼﻪ چیز باید رها شوم؟! از خودم که سالهاست اسیرم

اﺯ ﺗﯿﮏ ﻭ ﺗﺎﮎ ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻮﯼ یک اﺗﺎﻕ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ،که هیچ کس زحمت دیدن به خودش نداد

ﯾﺎ ﺍﺯ ﺷﺒﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﯼ ﺭﻭﺯ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ؟

ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ در لحظه هایم جاخوش کرده....

ﺣﻘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺭدند ﻭ ﯾﺎ ﻋﺸﻘﻬﺎﯾﯽ که زبان از گفتنش قاصربود
کدام!!!!!! .........


ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ٬ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﯿﻢ !!!

با اﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ٬ ﺗﻨﻬﺎ یکﮐﺎﺵ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ...
.
.
ﮐﺎﺵ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ ........کاااااااااااااااش