ببخش خودت را

ببخش خودت را
برایِ تمامِ راه های نرفته،
برایِ تمامِ بی راه های رفته،
ببخش بگذار احساست،
قدری هوایی بخورد...
گاهی بدترین اتفاق ها،
هدیه ی زمانه و روزگارند،
تنها کافیست خودمان باشیم...
که خود را برای تمامی ِ این بی راه ِ رفتنمان ببخشیم
و به خودمان بیائیم...
تا خدا تمامی ِ درهای که به خیال ِ باطلمان بسته را به رویمان باز کند...
خطاهایت را بشناس،
آنها را پذیرا باش،
و تنها بین ِ خودت و خدایَت نگهشان دار...
این دنیا نامحرم بد دل،
نامحرم نامروت زیاد دارد،
تا دست خدا هست تا مهربانیش بی انتهاست...
تا می گویی خدایا ببخش
به دورت می گردد و می بوستت و می گوید جانم چه کرده ای مگر؟
دیگر تو را چه نیاز به آدمها؟
تنها خودت باش،
زیبا بمان،
بگذار با دیدنت،
هر رهگذر ِ ناامیدی،
لبخندی بزند،
رو به آسمان،
و زیرِ لب بگوید:
هنوز هم می شود از نو شروع کرد...