درخیالات خودم درزیربارانی ک نیست

درخیالات خودم درزیربارانی ک نیست
میرسم باتوبه خانه،ازخیابانی ک نیست

مینشینی روبرویم،خستگی درمیکنی
چای میریزم برایت،توی فنجانی ک نیست

بازمیخندی ومیپرسی که حالت بهتراست
بازمیخندم که خیلی،گرچه میدانی ک نیست

شعرمیخوانم برایت،واژه ها گل میکنند
یاس ومریم میگذارم،توی گلدانی ک نیست

چشم میدوزم به چشمت،میشود آیاکمی
دستهایم رابگیری،بین دستانی ک نیست

وقت رفتن میشود،بابغض میگویم نرو
پشت پایت اشک میریزم،درایوانی ک نیست

میروی وخانه لبریزازنبودت میشود
بازتنهامیشوم،بایادمهمانی ک نیست!

بعدتواینکارهرروزمن است

باوراینکه نباشی کارآسانی ک نیست