تو مرا...

تو مرا...
آنقدر آزردی..
که خودم کوچ کنم از شهرت..
بکنم دل ز دل چون سنگت..

تو خیالت راحت..
می روم از قلبت..
می شوم دورترین خاطره در شب هایت

تو به من می خندی..
و به خود می گویی:
باز می آید و می سوزد از این عشق

ولی..
بر نمی گردم نه!!!

می روم آنجایی
که دلی بهر دلی تب دارد..
عشق زیباست و حرمت دارد..

تو بمان..
دلت ارزانی هر کس که دلش مثل دلت
سرد و بی روح شده است..
سخت بیمار شده است...
تو بمان در شهرت...