پشت هر کوه بلند

پشت هر کوه بلند
سبزه زاریست پر از یاد خدا
ودر آن باغ کسی می خواند
که خدا هست دگر غصه چرا ؟
آرزو دارم خورشید رهایت نکند,
غم صدایت نکتد,
ظلمت شام سیاهت نکند,
وتورا از دل آنکس که دلش بادل توست
حضرت دوست جدایت نکند..
طولانی ترین قصه های پرغصه نیز ، بالاخره به پایان خواهند رسید؛
هیچ آسمانی نیز همیشه ابری نخواهد ماند
چشمانی پر امید ، صبری لازم است دوست من ...