دلم را میان زندگے،

دلم را میان زندگے،
 جا نهادم ، 
اشکهایم را،
کاش میشد ،
درحادثهء بغض ،
بشکنم،
 دلتنگےام ،
بهانه میگیرد ،
از غم نابهنگام دردهاے بےامان زمانه. 
قصه زندگے ،
که تمامے ندارد، 
بگذار !
فریاد بےصداےتقدیر روزگار ،
 من باشم .
گاه در قبرستان تنهایک ،
سر بر گور خود ،
ناله ها سر میدهم ،
 بازهم دستهایم ،
 لرزان و با تردید 
زندگی را ،
کنج خلوت دل،
 چنگ میزند . 
خسته است این سرنوشت ، 
میان این همه انتظارهاے پوچ ،
گاه ،،،دلش ،
ذره اے لبخند ،
مےخواهد .
گاه ،،،
شکستن سکوت بےمقدار تنهایے...
گاه ،،،ترانه هم ،
در بطن نما آهنگ زندگے ،
کم مےآورد،
 کاش میشد ،
اشکها را تهدید کرد ،
در هم همهء زمانه ناسازگار ،
که نبارند ، 
که نشکنند خود را ،
 سکوت ،،،
تنها ،
فریاد بغضهاے خاموش است . 
آے ،،،زندگے من ، 
تو که نباشے ،،،
دنیاےدیگرے هم هست ،
 پس به خود نناز...! .