‌

‌
وقتی یک مداد را خیلی به چشم‌هایتان نزدیک کنید آن را دوتا می‌بینید.
دلیلش این است که چشم‌هایتان لوچ میشود.
وقتی از فرط دوست داشتن زیاد، به یک نفر بچسبید حالا احساساتتان
لوچ میشود.
یعنی یا خوبی‌هایش را دوتا دوتا می‌بینید،
یا بدی‌هایش را. البته نتیجه یکسان است، شما در هر صورت با واقع‌بینی خداحافظی کرده‌اید مشکل اینجاست که آدم‌ها مداد نیستند.
یک عکاس مشهور در کتابش نوشته بود:
« یک عکس فوق العاده نتیجه فاصله‌ی مناسب عکاس به موضوع مورد علاقه‌اش است. »
پس برای داشتن یک رابطه‌ی فوق العاده ،
همیشه به دنبال بهترین فاصله باشیم نه نزدیک‌ترین فاصله.