نگاهم که میکنی؛

نگاهم که میکنی؛
بربادمیروم،
حیای ریخته درچشمانت،_
شرم گونه هایم رابه سخره میگیرد،
دستانم رادخیل میبندم به آغوشت _
وباسرانگشتانم کتیبه های تنت رامرور میکنم!

بیمناکم از تلنگر نوازش دستانم_
براین حریر قیمتی!
وآفتابی که بی ملاحظه طلوع میکند!