نواب صفوی

سیّدمجتبی، سرش را به علامت تأیید تکان داد. به جایگاه رفت و صحبت‌هایش را با شور و حرارت بسیار زیاد شروع کرد: «همه‌ی ما به خاطر فجایعی که صهیونیست‌ها بر سر مردم مظلوم و بی‌گناه مردم فلسطین آورده‌اند، این‌جا جمع شده‌ایم. عجیب است که در یک سرزمین، عده‌ی زیادی زن و کودک بی‌گناه مسلمان کشته می‌شوند و تمام کشورهای مسلمان سکوت کرده‌اند و خم به ابرو نمی‌آورند. درسته که یهودی‌ها در آلمان ضربه‌ی بدی از هیتلر خوردند؛ ولی این دلیل نمی‌شود که برای انتقام از این شکست، با آمریکا متحد شوند و در بین کشورهای عربی و مسلمان، به بهانه‌ی داشتن پایگاه، این‌طور به جنایت مشغول شوند.»
وقتی حرف می‌زد، دست‌هایش را با قدرت تکان می‌داد و کوبنده و قاطع سخنرانی می‌کرد‌. برای همین، حرف‌هایش بر روح و جان مردم تأثیر می‌گذاشت:
«فلسطین، کانون اصلی توحید است و سرزمین حضرت ابراهیم. بنابراین باید تمام نیروهای اسلامی را برای پاک‌سازی فلسطین از حضور یهودی‌ها بسیج کنیم و زیر نظر یک فرماندهی صالح، به آن سرزمین بفرستیم. فلسطین، سرزمین وحی است. در آن‌جا، رسولان خدا آرمیده‌اند. باید آن‌جا را به عبادت و بندگی اختصاص داد. امّا صهیونیسم، خطرناک‌ترین دشمن اسلام و بشریت است و باید با این قوم، همان رفتاری را داشت که پیامبر خدا با این گروه داشت.»

#پروانه‌ای_که_سوخت
#روایتی_داستانی_از_زندگی
#شهیدسیدمجتبی_نوّاب_صفوی

📚کتاب‌لقمه؛ یه لقمه خوندنی!
@jahad_tabeen_book