باد

باد
سکوت موهایت را برهم ریخته است
خوشه های گندم
مبهوت به تماشای تو ایستاده اند
و مورچه ها
رها کرده اند
دانه های سنگینی را که بر دهان داشتند
و خورشید
بر خلاف مدار زمین می چرخد
تا تماشایت را از دست ندهد
تا روسری ات را برداشته ای
شب نخواهد شد.