کنار غریوم که برد نصیوم

کنار غریوم که برد نصیوم
یه عمره که سی خوم ایگم ایگریوم
سر لشک زردم بخون کوگ رشتَه
ندونی ز دیریت چه ور مو گدشته
مو همدا پوییزم که شیوسته لیزم
بیو تا پرامه به پا تو بریزم
مو کارون دردم تیام حرس و خینه
دل تنگ خوم دی کلم نینشینه
دلم جور دینشت سر تش ایبازه
ز درد غریوی ایسوسه ایسازه
دل جل به کولم که وسته به دیندات
بیو تا بخوسه به شولیز تیات
دو انگشت سهرن تیام از غم تو
دیه تش بلوزی مکن وا دل مو