ﺳﻲ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ...

ﺳﻲ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ...
ﺑﻮﻳﺎﻳﻲ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ ،
ﺷﻨﻮﺍﻳﻲ ﻫﻢ ﻭ ﭼﺸﺎﻳﻲ ﻭ ﺣﺲ ﻻﻣﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ !
ﺑﻪ ﺳﻼﻣﻲ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ،
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﻛﻮﻩ !
ﻣﻲﻛﺸﺪ ﺟﺎﺫﺑﻪﻱ ﺣﻠﻘﻪ ﺩﺳﺘﻲ
ﺩﺳﺖﻫﺎﻱ ﺩﻝ ﻭ ﺫﻫﻨﺖ !
ﻭﻗﺘﻲ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺕ ﺑﻪ ﻛﺎﺭﻱ
ﺑﻪ ﺳﻼﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﻨﻴﺪﻱ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ !
ﺑﻪ ﻛﻼﻏﻲ ﻛﻪ ﺳﭙﻴﺪﺍﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺭﻩ ﻛﺮﺩﻱ ﺑﺎ
ﻓﻜﺮ
ﺗﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﻮﺏ ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺧﻮﺑﺶ
ﻣﻴﺰ ﺗﺤﺮﻳﺮﻱ ﺑﺴﺎﺯﻱ ، ﺩﻓﺘﺮ ﻫﻢ ...
ﮔﺎﻩﮔﺎﻫﻲ ﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ، ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ !
ﺳﻲ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ؟
ﻗﺎﺭﻗﺎﺭ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﺭﺅﻳﺎﻱ ﭘﻨﻴﺮﻱ ﺩﻳﺪﻥ ،
ﺑﻪ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻴﺰ ...
ﮔﺮﻳﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ، ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺳﻲ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ...حسین پناهی