دِلا دیگَر نمی خواهم ،  تو را با  یادِ او  تنها

دِلا دیگَر نمی خواهم ،  تو را با  یادِ او  تنها
رَوی آلاله ها  چینی  به پایَش در دلِ صَحرا
نمی خواهم  شَبی  او را بیاید در بَرَت  آنی
کُنَد غَرقِ غَمِ جانسوز ،  رها کُن  رَهزنِ دَلها
یکی یاری جَفا کرده ، یکی شاهِد به کُنجِ دِل
پَرَد چون مُرغکِ شیدا به ِروی شاخه ی فَردا
شبانگاهان به  بالین و سَحَر بر بام او خوانَد
بِه بَندَت می کِشَد آنی زَنَد بَس نَغمه بَر دَرها
کنارِمَرکبِ خویش و چو شیری میکِشَد نَعره
کشاند تا عَدَم جان را ، نَهان بَر سُجده ی بُتها
زِیادش پا برون بَرکِش تو را دیگَر نمی خواهَد
کِشاند کِشتی ات بر گِل ، نِشاندَ خنده بَر لَبها
رُبوده خوابِ شیرین را کِشد تیغِ رُخَش بَرشب
زِ پا  اُفتاده   می دانَد  غَمِ   اُفتاده  بر  شَبها