باید یک مردِ مهربان تر از خودت کنارِ زندگی ات بماند.

باید یک مردِ مهربان تر از خودت کنارِ زندگی ات بماند.
که رنگِ رژِ لب و لاک های ناخونهایت با سلیقه او باشد.
که به وقت دیدنش در کیفِ دستی ات آینه کوچک و فانتزی ات جا خشک نکند.
دیگر از برهم خوردن آرایشت نترسی
و دلهره ی پاک شدنِ رژ لبت را پیش او نداشته باشی.
دیگر برایت مهم نباشد لاکِ ناخونهایت نصفه و نیمه پاک می شوند.
برایش مهم نباشد ریشه موهایت رنگ طبیعی خودشان را گرفته است.
یا که چشمهایت از گریه های دلتنگیِ دیشبت پفدار و کوچک شده اند.
و به وقت تابستان وقتی کک و مک های ریز و درشت میزنی و قرمزیِ پوستت تورا شبیه هلوِ پوست کنده میکند، تورا با همه خوب و بدت دوست داشته باشد.
باید مردی کنارت باشد که وقتی دست‌هایت را میگیرد، امنیتِ بودنش گرمایِ مطبوعی زیر پوستت بیاورد.
از چاق شدن نترسی.
از لاغر شدن هم نترسی.
حتی از پیر شدنِ کنارش نترسی.
بدانی همیشه حواسش پیِ تو میگردد.
تورا هرچه که هستی بی چون و چرا قبولت کند.
و مهربانیت و غز زدن هایِ عصبی ات را بفهمد.
و آخر هر شب لاک های ناخونهایت را ترمیم کند و در گوشت آرام بگوید « تو زیباترین زنِ رویایِ زندگیِ منی»