کاش دورانمان کمی عقب تر بود.

کاش دورانمان کمی عقب تر بود.
مثلا یک قرن...
من چادر گلدار سَرم میکردم
وتو با چند نان سنگک تازه
سرِ کوچه می ایستادی تا من از کنارت رد شوم
و تو با تمام جسارتت به من نان داغ تعارف کنی.
من نگاهم را نجیبانه میدزدیدم.
و تو عاشقتر میشدی
به این منِ دست نیافتنی...
مال آن دوران اگر بودیم
برای دلبری از تو
آبگوشت های جانانه روی اجاق بار میگذاشتم که
بوی دلبرانه اش تا خانه شما بیاید و تو بیشتر از همیشه عاشقم شوی...
تا مادرت باز هم از نجابت و خانمیِ دختر چادرگلی بگوید و تو قند در دلت آب شود
و از شرم و وقارت ، سرخ و سفید شوی و سرت را پایین بیندازی...
مال آن دوران اگر بودیم
تو برای یک لحظه دیدنم با تمام جهان میجنگیدی...!
چقدر حیف که مال آن دوران نیستیم
مال آن دوران اگر بودیم
کوچه ها پر میشد از مردانی که دلشان می تپید به خانه برگردند
و زنانی که تمام کوچه را برای آمدن مرد عاشقشان
آب و جارو میکردند...