هیچ حَرفی برای گُفتَن نیست

هیچ حَرفی برای گُفتَن نیست
زَمانی کِ مَرگ را دروُجود خود اِحساس می کُنَم
وَقتی که تَمام مَن مَسموم خاطِرات [اِجباری] است...وَ چـه بسا شیرین!