:

:
پس از آنکه علی(ع) را ترک کردی، فقط دل صبور چاه بود که با علی ماند و صبوری کرد که به راستی اگر غصه‌های علی(ع) را دل کوه و سنگ هم می‌شنید، تاب نمی‌آورد حال آب چگونه تحمل کرد، خدا می‌داند! .

علی(ع)این آیینه جمال و جلال و جبروت، صبوری کرد و استوارتر از همیشه، پاسدار دین مبین محمد(ص) امین تو شد و این امانت الهی را ؛ این امامت سبز خدا را دست به دست کرد تا به پسرت رسانید .همان که منتقم خون پاک تو و فرزندانت است و حال ، سال‌هاست منتظران و عاشقانش بر جاده‌ امید سر به نیایش گذاشته‌اند و هرگاه بر سجاده‌های نیازشان بغض دلشان می‌شکند، حضورش را از مهربانترین مهربان دنیا تمنا می‌کنند. .

پس ای بانو!
دست‌های سبزت را بر پهلوی شکسته‌ات بگذار و خدا را به خون پاک شقایق‌هایت سوگند بده که امام ما را به فریاد دل‌های منتظرمان برسان.