عادت کرده ام

عادت کرده ام
به ایـنکه هــمــیــشه
در بحران هــای زندگــی ام
" خــودم "
هوای خــودم را داشته باشم ...
در شبهای بیخــوابی
" خــودم"
برای خــودم لالایی بخــوانم ...
وقتی بغض میــکنم
" خودم"
خــودم را در آغــوش بگــیرم
و
دلــداری بدهــم ...

میبینی:

"تــنهـایی"

با هـمــه ی دردی کـه دارد،
مـرا " مــرد " بار آورده ...
آنـقدر که با همـه ی

" نامردیها "

" مـردانه "
به خــودم تکیه میــــــکنم.....