عبدالله په شیو

عبدالله په شیو
هه‌ڵچوون

ساردیت ده‌مكوژێ، دنیا پایزه‌ و
به‌ده‌نی منیش ڕووتترین خاكه‌

هاوینی تینوو له‌ ناخـــمدایه‌،
نمه‌ی خوناوكه‌ لیوم ته‌ڕ ناكا.

ده‌ بتریشقێنه‌، هه‌وری شاقه‌ل شۆڕ!
ده‌ بـــبــروســكـێنه‌... بباره‌... دا كه‌.

هێڵی سنووری نێوان من و تۆ
تــــــراویلكه‌یه‌، وه‌همی تریاكه‌

گـــــــــــواره‌ و گه‌ردانه‌ فڕێده‌ لاوه‌،
بسكت به‌رده‌وه‌، كه‌زیت ڕه‌ها كه‌

ئــــــه‌وه‌ی گــرێـیه‌ بــیـكه‌ره‌وه‌ بۆم،
به‌ دوڕگه‌ی ئه‌ودیو ته‌مم ئاشنا كه‌

سنگت به‌نده‌ن و ده‌شتی مه‌فته‌نه‌،
ڕێی ڕه‌وه‌ئاســــكی په‌نجه‌م واڵا كه‌.

له‌شێك ده‌ماری گڕی تیا نه‌بێ
كۆتــــــــه‌ره‌داره‌... داوه‌ڵه‌، لاكه‌