نه که باور نداشتم ، اما ، من ِ سر تا به پا گناه و حرم ؟؟

نه که باور نداشتم ، اما ، من ِ سر تا به پا گناه و حرم ؟؟

غرق ِ سرمای ِ صحن ِ آزادی، بوی اسپند و عود ، دور برم

نیمه ای از جوانی ام طی شد ، حسرت کربلاست بر جگرم

زیر قبه به خاطرم آمد ، بار دیگر سفارش پدرم :



« دلشکسته ، غریب ، دور ضریح

بهتر از این نخواه پاداشی ؛

گر دو روزی ز عمر تو باقیست ،

خادم مشهد الرضا باشی ...»



آرزوهای بی شمارم را ، گره کردم به پنجره فولاد

مرغ آمین گذشت و حس کردم ، در قنوت نماز گوهر شاد

اشکها روی گونه غلتیدند ، تا نگاهم به گنبدت افتاد....