دلتنگی های آدمی را، باد ترانه ای می خواند

دلتنگی های آدمی را، باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من
دیدگاه ها (۱۶)

با این همه میدان و خیابان چه بگویم؟با غربت مهمان کُش تهران چ...

@shab.kam

https://harfeto.timefriend.net/5612568 بچه ها منم تو چالش شر...

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواندرویا هایش را آسمان پ...

گورستان، تنها جایی است که در آن، هیاهوی جهان به احترامِ «سکو...

#یادداشت| تجلیِ حق در خاکِ ایران؛ از کالبدِ فانی تا حقیقتِ م...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط