تو خراب من الوده مشو

تو خراب من الوده مشو
غم این پیکر فرسوده مخور
قصه ام بشنو و ازیادببر
بهر من غصه بیهوده مخور
تو سپیدی من سیاهم خسته ای گم کرده راهم
توبه هرجا درپناهی من به دنیا بی پناهم
توطلوع هرامیدی من غروبی ناامیدم
توسپیدودل سیاهی من سیاه دل سپیدم
نه قراری نه دیاری که بران رو بگذارم
به چه شوقی به چه ذوقی دگراین ره بسپارم
چه امیدی به سپیدی که به رنگ شب تارم
تو سپیدی من سیاهم خسته ای گم کرده راهم
گنه تو بیگناهی .بی گنه غرق گناهم
تو طلوع هر امیدی من غروبی ناامیدم
تو سپید دل سیاهی من سیاه دل سپیدم
شوق بودن بوده تنها اشتباهم . اشتباهم ...............................
..............................................