از آسمان هستی روزی که رفت خورشید مردانه م

از آسمان هستی روزی که رفت خورشید مردانه ماه گردون خوشید سان درخشید

آن مهربانتر از مهر آن سبز چون بهاران پرنور مثل خورشید آن پاکتر ز باران

آن روح بی کرانه آن رحمت الهی می میرد از نگاهش گمراهی و تباهی

استاد علم و عرفان شاگرد مکتب عشق مجروح کین دشمن بیمار از غم عشق

چون رعد و برق و طوفان بر ضد ظلم و بیداد چون تیر باصلابت شاگرد مثل استاد

امروز استواریم تا خصم مان بداند ما اهل کوفه نیستیم علی تنها بماند