واقعیت این است که آدمها وقتی تصمیم میگیرند برای همیشه ب

واقعیت این است که آدم‌ها وقتی تصمیم می‌گیرند برای همیشه بروند، نه چمدان می‌بندند و نه داد و بیداد می‌کنند. آن‌ها مدتی قبل از اینکه فیزیکی بروند، در سکوتِ خودشان تمام شده‌اند. رفتنِ بی‌سر و صدا، نه از سرِ غرور است و نه از سرِ بی‌رحمی؛ بلکه از “خستگیِ مفرط” می‌آید. وقتی می‌بینی دیگر هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند چیزی را عوض کند، وقتی می‌فهمی شنیده نمی‌شوی، ترجیح می‌دهی شبیه به یک سایه در انتهایِ یک شبِ طولانی، آرام کمرنگ شوی و تمام. این رفتن، زخمی ندارد، اما حفره‌ای به جا می‌گذارد که هیچ‌چیز آن را پُر نمی‌کند.