هي شعر مي خواني و هي لبخند ، هي لبخند

هي شعر مي خواني و هي لبخند ، هي لبخند
حتي درون ِ چشم هايت " منزوي " شاد است!
آنقدر مظلومانه بر من خيره ماندي كه ...
انگار يك آهو اسير ِ بچه صياد است!

وقتي كه دستم را به جيب ِ ژاكتت بردي
دنيا براي لحظه اي از حركتش وا ماند
حتي مَلَك هم روي دوش ِ راستت ، مبهوت
از ثبت ِ احساسات ِ پاك ِ ما دوتا جاماند!

دنيا براي لحظه اي همرنگ ِ ما ميشد
آنقدر خوشحالم كه سرما را نميفهمم
آنقدر هرجا در كنارم بودي و هستي
من معني ِ " يك فرد ِ تنها " را نميفهمم!

تو تا ابد فرمانرواي كشوري هستي
كه دست هايش را به دور ِ بازوانت بُرد
وقتي در آغوشم گرفتي عرش مي لرزيد
حتي ناپلئون حسرت ِ فتح ِ تورا ميخورد!

ديگر برايت شعري از حافظ نمي خوانم
در عشق ِ ما ، هر مشكل آسان مي شود آخر!
من يك خليل الله ِ شادم چون كه مي دانم...
آغوش ِ گرم ِ تو گلستان مي شود آخر !









نفيسه_محمد_نژاد