دلیل سوزاندن دیوارمهربانی ایذه.

دلیل سوزاندن دیوارمهربانی ایذه.
👇 👇 👇 👇 👇 👇 👇 👇



ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺍﺯﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻥ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﺬﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ
ﮎ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻨﺎ ﺷﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻢ ...
ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺑﻨﺎ ﺷﺪ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﯼ
ﺷﻬﺮﻡ ﺷﺪ ﺑﯿﺰﺍﺭﻡ ...
ﺻﺪﺍﻡ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺨﻮﺍﺩ ﺏ ﮔﻮﺵ ﻣﻠﺖ ﺑﺮﺳﻪ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ ...
ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﻓﻘﯿﺮﯼ ﺍﻡ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﺳﺘﻢ ﺳﻤﺖ ﺍﻭﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺷﺪ
ﻟﺒﺎﺳﯽ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺫﻭﻕ ﺷﻮﻗﯽ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﭘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻟﺒﺎﺱ ﻧﻮ ﺩﻡ ﻋﯿﺪﻡ ﺭﻭ ﺧﺮﯾﺪﻡ ﺷﺴﺘﻤﺶ ﺍﺗﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭﻟﯽ ﻟﺒﻪ ﺁﺳﺘﯿﻨﺶ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺳﻮﺧﺘﮕﯿﺶ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﯼ ﻧﮑﺮﺩﻡ
ﭘﯿﺶ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﮔﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺭﻓﺘﻢ ﻣﯿﭙﻮﺷﻤﺶ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻭﺍﺱ ﺧﺮﯾﺪ
ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﻓﺘﻢ ﺁﺧﻪ ﻣﺎﻣﺎﻡ ﻣﺮﯾﺾ ﭘﺪﺭﻣﻢ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻡ ﺩﻭﺗﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻡ ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺗﺮﻥ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﺧﻮﺩﻡ ﻭﺍﺱ ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺑﺮﻡ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻡ ﺗﺎﺯﮔﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﭘﻮﺷﯿﺪﻡ ﺭﺍﻫﯽ ﺷﺪﻡ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﯼ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﯿﻮﻩ ﻓﺮﻭﺷﺎ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺩﺭﻩ ﻫﺴﺖ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﯾﮑﻢ ﭘﯿﺎﺯ ﺳﯿﺐ ﺯﻣﯿﻨﯽ
ﺧﺮﯾﺪﻡ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﯾﮑﻢ ﻣﯿﻮﻩ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﺁﺧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻭﻗﺖ ﺑﻮﺩ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ
ﻭ ﻣﻦ ﺏ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻡ ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻡ ﮎ ﻋﺼﺮﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺏ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮐﺮﺩﻧﺸﻮﻥ ﺑﺮﺍﺷﻮﻥ ﻣﯿﻮﻩ ﺑﺨﺮﻡ ﯼ ﺟﺎ ﻧﺎﺭﻧﮕﯽ ﺩﯾﺪﻡ
ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺑﺨﺮﻡ ﭘﻮﻝ ﺏ ﻓﺮﻭﺷﻨﺪﻩ ﺑﺪﻡ ﺩﺳﺘﻢ ﮎ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﺯﻧﯽ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﻣﻮﺯ ﺯﯾﺮ ﻧﻈﺮﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﺁﺧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻡ ، ﺑﻘﯿﻪ ﭘﻮﻝ
ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮎ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﺳﻤﺖ ﺧﻮﻧﻪ ﺩﯾﺪﻡ ﺯﻥ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﻟﺒﺎﺱ
ﺍﺯ ﻫﻤﻮﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﯽ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﻧﯿﺎ ﺩﻭﺭ ﺳﺮﻡ ﻣﯿﭽﺮﺧﯿﺪ ﭼﺸﺎﻡ ﮔﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻄﻮ ﻣﮕﻪ ﺧﺎﻟﻪ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺭﻧﮕﺶ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺳﺘﯿﻨﺶ ﮎ
ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﻣﺎﻝ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﺶ ﻣﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺒﺮ
ﺑﺰﺍﺭﻩ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﯾﻪ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻪ ﻣﺒﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺖ
ﺍﺷﮏ ﭘﺮ ﺍﺯ ﭼﺸﺎﻡ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﻗﺪﻣﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﮐﻪ ﺍﻭﻥ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎ
ﺑﻮﺩ ﺭﺳﻮﻧﺪﻡ ﺩﺳﺘﻢ ﺏ ﻃﺮﻑ ﺁﻗﺎ ﺩﺭﺍﺯ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﺷﮑﺎﻡ ﻫﻤﯿﻨﺠﻮﺭ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ
ﺷﺪ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﻟﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺷﺪﻡ ﻭﻟﯽ ﮐﺴﯽ ﺻﺪﺍﺱ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺩﻟﻢ ﻧﺸﻨﯿﺪ ﮐﺴﯽ ﺻﺪﺍﯼ ﻫﻖ ﻫﻖ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﻡ ﻧﺸﻨﯿﺪ
ﭼﺎﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﯼ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﺭﻭ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻡ ..
ﮐﻤﯽ ﮎ ﮔﺬﺷﺖ ﺭﻓﺘﻢ ﺳﺮﺍﻍ ﻫﻤﻮﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻧﺠﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺳﺮ ﺟﺎﺵ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﺧﺪﺍﺭﻭﺷﮑﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﺏ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ...
ﻭﻟﯽ ﺣﺮﻑ ﺩﻝ ﺍﻣﺸﺐ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﻪ ﮎ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ ﻏﺮﻭﺭﺵ ﻟﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺩﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﻢ ﻏﺮﻭﺭ ﺭﻓﺘﻢ
ﺏ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺮﮔﺮﺩﻭﻧﻢ ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﻣﻦ ﻟﺒﺎﺱ ﮐﻬﻨﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺏ ﺗﻦ ﮐﺮﺩﯼ
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﯽ ﭘﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﯼ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻡ ﻣﻦ ﮐﻔﺶ ﮐﻬﻨﻪ ﯼ ﺗﺮﻭﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻡ ﻣﻦ
ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺭﻡ ﺭﻭ ﻟﻪ ﮐﺮﺩ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻡ
ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﺩﺭﺩﯼ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻧﯽ ﺑﺮ ﺩﻟﻢ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻡ ﺁﺧﻪ ﺑﯿﻦ
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺁﺩﻡ ﭼﻄﻮﺭ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﺗﻦ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﻪ
...
ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻦ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﻡ ﺩﺧﺘﺮﺍ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﺎﯼ ﺭﻧﮕﯽ ﺧﺸﮑﻞ ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ ﻭﻟﯽ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺤﺮﻭﻣﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺎ ﭼﻨﺪﺳﺎﻝ ﻣﺚ ﭘﺪﺭ ﮐﺎﺭﮔﺮﻡ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﮐﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺏ ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺣﺎﺿﺮﻡ ﻟﺒﺎﺱ ﮐﻬﻨﻪ ﯼ
ﺧﻮﺩﻡ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﭙﻮﺷﻢ ﻭﻟﯽ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻘﺮ ﻓﺮﻭﺷﯿﺘﻮﻥ ﺭﻭ ﺍﻭﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﺗﺤﻤﻞ ﻧﮑﻨﻢ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﯿﻦ ﻣﺎ ﺑﭽﻪ ﻓﻘﯿﺮﺍ ﭺ ﺯﺧﻤﯽ ﺗﻮ ﺩﻟﻤﻮﻥ ﻭﻗﺘﯽ
ﺍﻭﻥ ﻟﺒﺎﺳﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﯼ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﺭﻭ . ﺭﻭﯼ ﺍﻭﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﻢ ﺷﻤﺎﻫﺎ
ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﯿﻦ ﭼﻨﺪﺑﺎﺭ ﺗﻮ ﺧﻠﻮﺕ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻤﻮﻥ ﺍﺷﮏ ﻣﯿﺮﯾﺰﯾﻢ ﺗﺮﻭﻭﻭﺧﺪﺍ ﺯﺧﻢ
ﻧﺰﻧﯿﻦ ﺏ ﺩﻟﻤﻮﻥ ﻣﺎ ﺍﮔﻪ ﻓﻘﯿﺮﯾﻢ ﻭﻟﯽ ﮐﻬﻨﻪ ﭘﻮﺵ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻧﻤﯿﺸﯿﻢ ..
ﻫﻤﺸﻬﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﻋﺰﯾﺰﻡ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﺗﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﺮﺩﺍﺭﯾﺪ
ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯿﺘﻮﻥ ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﯿﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺨﺘﯿﺎﺭﯼ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ
ﺯﺧﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﺪﻧﯽ ﯼ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺖ