شبی در حالت مستی، مرا پیری ملامت کرد            

شبی در حالت مستی، مرا پیری ملامت کرد            
  که هر چه حرف نا حق بود،  نثار قدّ  و قامت کرد
دهان بگشود وچشمش بست، زمن مدهوش تر اوبود      
بقول خود نصیحت را، کمی با آن فصاحت کرد
حریم ریش چون برفَش، کمی ناجی جانش شد          
  و گرنه حرف هایش را نمی شد درک وطاقت کرد
به او گفتم بیا حاجی زجرم امشبم بگذر              
   رهایم کن چه میخواهی؟  نخواهم ترک عادت کرد
اگر مستی و مدهوشی، بدیدِ مردمان جُرم است          
  نشانم ده از این مردم، چه کس هُشیار طاعت کرد؟
مگر آیین دینداری سحرگه توبه کردن نیست؟           
  چرا این مردمان خوابند؟ چه کس قصد ندامت کرد؟
چنین مستم اگرامشب، زظلم و جور و بیداد است       
   چه کس جز مست را دیدی، که برظالم شهامت کرد؟
بساط  نهی از منگر، اگر داری به سر امشب          
  بدان دامان آن گیرند، که بر مستان شقاوت کرد
 
اگر شاکی و مدهوشم، به ازآن پست هوشیاریست       
  بیاور قاضی عادل، که شاید او قضاوت کرد