لگد به در زد و در را شکست بر رویش/

لگد به در زد و در را شکست بر رویش/
نشست میخ در خانه کنج پهلویش/
همین‌که بغض علی را به خاطرش آورد/
رسید نوبت ضرب  غلاف  و بازویش/
نفَس نفَس بدنش را به درد آوردند/
وَ رنگ سرخ  و کبودی نشست بررویش/
میانِ کوچه مگر که چه آمده به سرش/
که در سنین جوانی سفید شد مویش/
"بر قاتلين مادرمان لعنت"