به عشق که می رسم ،

به عشق که می رسم ،


دفترم باران می گیرد . . . .


واژه برگ هائی که از پائیز انگشتانم ،


در آخرین تانگو بر سنگفرش دلم عاشقانه می ریزند . . . .


و شعر ناتمامم را به اتمام می برند . . . .


آنجا که من می مانمُ ،


سال های پشت پنجره و صورتک ها . . . .


هجاهای روزهائی که می گذرند ،


از چهار فصل غربت احساس عاشقانه ام !