وقتے برگشت،

وقتے برگشت،
احساس کردم
تمام دنیا را به من بخشیدند...
وقتےتماس گرفت دلم ریخت...
وقتے حرف مےزد
و در کلمه هایش ،
در صدایش،
در حس بین حرف هایش هزاران دوستت دارم
و مرا ببخش که بد کردم
و امیدوارم
رابطه مان باز از سر گرفته شود
و به روال سابق برگردد
موج مے زد؛
لبخند زدم !

اما...
نه...
لحظاتے بعد که به خودم آمدم،
دیدم لبخند کوچک
و شیرین روےلب هایم
جاےخود را به پوزخند سپرده.
دیدم همه ےشور و اشتیاقے
که در صبح ها
و ظهر ها
و عصرها
و شب ها
و کلا روزگار نبودنش،
نسبت به بازگشت
و شروع دوباره ےرابطه داشتم
جاےخود را به سردے
و عدم اعتماد سپرده...
دریافتم دیگر حتےحس انتقام ندارم
و فاجعه اتفاق افتاده...
و فاجعه در رابطه چیزےنیست
جز "بے تفاوتے"

همه ے اینها را نوشتم
که بگویم آدمهایے
که یک بار ترکتان کرده اند
را دوباره شروع نکنید...
آدمهایےکه یک بار ترکشان کرده
و کنار گذاشته اید
را دوباره شروع نکنید...

محال است
حستان دوباره به باشکوهے
حس سابق شود
قرار هم باشد
باز احساس علاقه ے
سابق به سراغتان بیاید،
پوستتان کنده خواهد شد؛
تا بتوانید اعتماد از دست رفته را
به رابطه تان بازگردانید
و پل هاےخراب شده
را دوباره بسازید
آدمهاےتمام شده را
دوباره شروع نکنید،
از من به شما نصیحت
توان و اراده
و عشق دوباره گیها را اگر دارید،
باشد !
بسم الله...
این شما و این میدان...