مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست
گله ها از دل خود دارم و تقصیری نیست

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
اعترافی به زبان دارم و تفسیری نیست

بعد یک عمر خطا تازه به من فهماندند
اشتباه آمدم این راه و تغییری نیست

بارالها به امید کرمت مشغولم
به نمازی که به جز سوی تو تکبیری نیست

حافظ و صائب و وحشی همگی فهمیدند
مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست


همچو گل چند به روی همه خندان باشی
همرهِ غیر به گلگشتِ گلستان باشی

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی
زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی
یاد حیرانی ما آری و حیران باشی