تنها سپاس از عشق خودکار است

تنها سپاس از عشق خودکار است
دنیا به شاعرها بدهکار است
دستان عشق از مثنوی کوتاه
چیزی نمیخواهد پلنگ از ما
با جبر اگر در مثنوی باشی
لطفی ندارد مولوی باشی
استاد مولانا ک خورشیدست
هفت آسمان را هیچ میدیدست
ماهم دهان را هیچ میگیریم
زخم زبان را هیچ میگیریم
دارم جهان را دور میریزم
من قوم و خویش شمس تبریزم
نانت نبود آبت نبود ای مرد
ول کن جان را قهوه ات یخ کرد!