اینجا ایران است
اینجا ایران است
شوخی نیست، ایران زلزله آمده است.
ایران که مردم هیروشیما و توکوهو ندارد تا موقع زلزله خانه هایشان گهواره ی خوابشان شوند.
ایران طبس و منجیل و بم و کرمانشاه دارد!
اینجا ایرانست، شوخی نیست؛ خانه مان میشود گورمان.
اینجا ایران است ؛ سیاست بیشتر از جان آدمها نان و آب دارد.
دولت میاید و بی تدبیری خودش را پشت ساختمانهای بی مهر دولت قبل مخفی میکند و نگاه همه را بان سمت میچرخاند و کسی نیست سؤال کند مگر اولین باراست توی مملکتمان زلزله میاید؟ مگر خودتان تجربه ی تلخ پلاسکو را نداشتید و نمیدانستید پیمانکاری ساختمان بیشتر از همه چیز در این مملکت بی صاحب و حساب کتاب است؟
آن خانم سلبریتی فیمینیست توی پنت هوس گرم و نرمش نشسته و پست میگذارد که نوار بهداشتی فراموشتان نشود! و کسی نیست باین نادان حالی کند که میدانی دمای صفر درجه یعنی چه ؟
البته بوده اند قهرمانان ارتش و سپاه و پهلوانانی مثل علی دایی که بجای پست گذاشتن ، آستین عمل بالا زدند چون میدانستند در کرمانشاه برقی نیست که مردم پستهای تسلیت سلبریتی ها را چک کنند.
زلزله توی کرمانشاه آمد اما همه ی فاضلابهای فرهنگی کشور ، بالا زد.
ولی فراتر از همه ی این جوالدوزها یک سوزن هم به خودمان بزنیم :
"دیده ام که میگویم. با چشمهای خودم دیدم در بم چگونه مردم شورزده ی ما گسیل شدند که به کمک بشتابند و دیدم که چگونه در مواجهه با فاجعه، عقل و خرد بریدند و گرخیدند و گریختند.
عکاسان و مددکاران و مستندسازان و هر قومی که فکر کنی آمده بودند و همینکه شهر بلا زده ای دیدند ، زمین گیر شدند و بی دست و پا و یکی باید پیدا میشد و آب به دهان آنها میریخت!
بلایای طبیعی و مصیبتهای ملی ، پیش از آنکه به شور نیاز داشته باشند به شعور محتاجند.
به جامعه ی خردمندی نیازمنداست که به شیون مردگان ننشیند و غم زندگان بخورد در عوض.
وقتی داشتم از بم به تهران برمیگشتم، فرودگاه مثل بازار مسگری بود و همه داشتند توی سر هم میزدند که کارت پرواز بگیرند و برگردند تهران.
عکاسی ژاپنی دیدم که آرام نشسته بود .
سر حرف باز کردم و بعد از کلی گفتگو گفت : اینها که اینهمه عجله دارند برگردند، چرا آمده اند اینجا؟
حرفش مثل پتک بود ، خنده ی تلخی زدم و با خودم گفتم : این همان شور است که ساعتی میوزد و ساعتی دیگر نمیوزد."
.........
شوخی نیست ، اینجا ایرانست.
به نماز آیاتی دفع ترس میکنیم و لرزان از خدا میخواهیم وقتی زلزله ی بعدی بیاید که ما خواب نباشیم.
و کسی نیست بگوید نماز آیات قضا ندارد ، جان مردم است که دیگر برنمیگردد.
💟
شوخی نیست، ایران زلزله آمده است.
ایران که مردم هیروشیما و توکوهو ندارد تا موقع زلزله خانه هایشان گهواره ی خوابشان شوند.
ایران طبس و منجیل و بم و کرمانشاه دارد!
اینجا ایرانست، شوخی نیست؛ خانه مان میشود گورمان.
اینجا ایران است ؛ سیاست بیشتر از جان آدمها نان و آب دارد.
دولت میاید و بی تدبیری خودش را پشت ساختمانهای بی مهر دولت قبل مخفی میکند و نگاه همه را بان سمت میچرخاند و کسی نیست سؤال کند مگر اولین باراست توی مملکتمان زلزله میاید؟ مگر خودتان تجربه ی تلخ پلاسکو را نداشتید و نمیدانستید پیمانکاری ساختمان بیشتر از همه چیز در این مملکت بی صاحب و حساب کتاب است؟
آن خانم سلبریتی فیمینیست توی پنت هوس گرم و نرمش نشسته و پست میگذارد که نوار بهداشتی فراموشتان نشود! و کسی نیست باین نادان حالی کند که میدانی دمای صفر درجه یعنی چه ؟
البته بوده اند قهرمانان ارتش و سپاه و پهلوانانی مثل علی دایی که بجای پست گذاشتن ، آستین عمل بالا زدند چون میدانستند در کرمانشاه برقی نیست که مردم پستهای تسلیت سلبریتی ها را چک کنند.
زلزله توی کرمانشاه آمد اما همه ی فاضلابهای فرهنگی کشور ، بالا زد.
ولی فراتر از همه ی این جوالدوزها یک سوزن هم به خودمان بزنیم :
"دیده ام که میگویم. با چشمهای خودم دیدم در بم چگونه مردم شورزده ی ما گسیل شدند که به کمک بشتابند و دیدم که چگونه در مواجهه با فاجعه، عقل و خرد بریدند و گرخیدند و گریختند.
عکاسان و مددکاران و مستندسازان و هر قومی که فکر کنی آمده بودند و همینکه شهر بلا زده ای دیدند ، زمین گیر شدند و بی دست و پا و یکی باید پیدا میشد و آب به دهان آنها میریخت!
بلایای طبیعی و مصیبتهای ملی ، پیش از آنکه به شور نیاز داشته باشند به شعور محتاجند.
به جامعه ی خردمندی نیازمنداست که به شیون مردگان ننشیند و غم زندگان بخورد در عوض.
وقتی داشتم از بم به تهران برمیگشتم، فرودگاه مثل بازار مسگری بود و همه داشتند توی سر هم میزدند که کارت پرواز بگیرند و برگردند تهران.
عکاسی ژاپنی دیدم که آرام نشسته بود .
سر حرف باز کردم و بعد از کلی گفتگو گفت : اینها که اینهمه عجله دارند برگردند، چرا آمده اند اینجا؟
حرفش مثل پتک بود ، خنده ی تلخی زدم و با خودم گفتم : این همان شور است که ساعتی میوزد و ساعتی دیگر نمیوزد."
.........
شوخی نیست ، اینجا ایرانست.
به نماز آیاتی دفع ترس میکنیم و لرزان از خدا میخواهیم وقتی زلزله ی بعدی بیاید که ما خواب نباشیم.
و کسی نیست بگوید نماز آیات قضا ندارد ، جان مردم است که دیگر برنمیگردد.
💟
- ۱.۱k
- ۲۷ آبان ۱۳۹۶
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط