لعنتی را دوست دارم مثل یک استکان چای کمر باریک است نزدیکش

لعنتی را دوست دارم مثل یک استکان چای کمر باریک است نزدیکش که میشوم
عطرش مثل دارچین توی سرم میپیچد
توی چشم هایش زل میزنم و دستش را میگیرم عطر هل ، هولم می کند !
و میبوسمش، میبوسمش ...
شیرین مثل نبات!
پس...
الکی نیست؛
خستگی هایم را دور میریزی !
معجون زیبای دوست داشتنی ام!